Rozdział 2 · Ustaw Python!

Stwórz . venv

Od polecenia, przez to, co faktycznie pojawia się na dysku, oraz jak włączać i wyłączać środowisko.

Teraz, gdy rozumiemy dlaczego, stwórzmy pierwsze środowisko wirtualne. Moduł venv jest zawarta w standardowej bibliotece Python – osobno Nic nie jest potrzebne (poza Linux, gdzie czasem wymagany jest pakiet systemowy python3-venv, zobacz sekcję 2.5).

Tworzenie środowiska

Otwórz terminal w folderze projektu i uruchom:

python -m venv .venv

Co pojawiło się na płycie

Zespół stworzył folder .venv ze swoją wewnętrzną strukturą:

.venv/
├── bin/
│   ├── python -> /usr/local/bin/python3.14
│   ├── pip
│   └── activate
├── lib/
│   └── python3.14/site-packages/
└── pyvenv.cfg

.venv\
├── Scripts\
│   ├── python.exe
│   ├── pip.exe
│   └── activate.bat
├── Lib\
│   └── site-packages\
└── pyvenv.cfg

Najważniejsze jest tutaj site-packages: właśnie tutaj trafią pakiety, które zainstalujesz dla tego projektu, i właśnie ten folder jest odizolowany od innych projektów (rozdział 2.10). Plik pyvenv.cfg przechowuje odniesienie do „rodzica”

Aktywacja środowiska

Samo stworzenie środowiska nie oznacza, że jest ono wykorzystywane – jest konieczne aktywuj w obecnym terminalu:

source .venv/bin/activate

.venv\Scripts\Activate.ps1

.venv\Scripts\activate.bat

Po aktywacji polecenie w wierszu poleceń się zmieni — przed nim pojawi się (.venv). To jest sygnał wizualny: teraz polecenia python oraz pip w tym terminalu wskazują dokładnie na interpreter i pakiety tego środowiska, a nie na systemowy lub globalnie zainstalowany Python.

(.venv) anna@laptop project %

Dezaktywacja

Aby powrócić do normalnego, „globalnego”

deactivate